شان من يك شكلات و يك سكه
---------------------------
در ايران امروز (17مرداد) روز خبرنگار است و به همين مناسبت مراسم و مجالسي برقرار شده و خواهد شد.در سازمان خبري كه من بيش از 20سال است در آن كار مي كنم ، در اغاز روز با يك شكلات از همكاران استقبال شد و قرار است سكه طلايي نيز به همه همكاران بدهند. امروز رييس همراه با مقاماتي به ديدار ما آمدند و تبريكي گفتند و رفتند . همين و بس ، از خود مي پرسم رييس و مقاماتي كه به ديدن ما آمدند آيا براي ما شاني قائل هستند. آيا ما همان ميرزا بنويس هايي نيستيم كه حتي در همين لحظه هم تنها مجا ز هستيم آنچيزي را بنويسيم كه اقاي رييس مي خواهد ؟ايا قرار است فردا روز ديگري باشد ؟ روزي كه من ابتدا به جهت اينكه يك انسان هستم از شان ومنزلت يك انسان برخوردار باشم و با او مانند يك انسان برخورد شود و سپس از اينكه از افكار عمومي نيابت مي كنم و خواسته ها و امال او را منعكس مي كنم ، مورد احترام باشم . ر
من به هيچ يك ا زاينها باور ندارم ، چند سالي است كه روز خبرنگار ،را جشن مي گيرند و اگر قرار بود كه تغييري در باورهابخصوص باورهاي مسوولين نسبت به اين حرفه بوجود آيد تا به حال حتما بايد آمده بود ، و چون در مثل گذشته برروي همان پاشنه مي چرخد مي توان نتيجه گرفت كه اين گونه مراسم و مجالس نيز جز تشريفات ، چيز ديگري نيست .ر
فردا باز من همان خبرنگارم ! هماني كه نه در سازماني كه براي آن كار مي كند ارزش و قربي دارد و نه در جامعه اي كه در آن زيست مي كند.جامعه از من مي خواهد تا آنگونه كه ادعا مي كنم ، خواسته ها و انتظارات او را نمايندگي كنم و در سوي ديگر مسوولين فقط آنچيزي را مي پسندند كه منطبق بر خواست و نظر آنها باشد .ر
در جامعه من خبرنگاران به دو دسته تقسيم مي شوند ، دسته اول آنهايي كه براي يك سازمان و يك ارگان خبري و به قول دوستان افغان نشراتي وابسته به حكومت كار مي كنند كه مجاز هستند آنهم در چهارچوب آنچيزي كه براي انها ديكته مي شود ( بسياريشان مي دانم كه خودشان به آنچيزي كه مي نويسند اعتقاد ندارند )هر چيزي را كه خواسته گردانندگان آن رسانه است بنويسند و آن نوشته حتي مي تواند نقد باورها ميليونها نفري باشد كه چيزي جز خواسته آن عده معدود مي خواهند و دسته دوم همكاراني كه هر روز شال و كلاه كرده و از يك رسانه به رسانه ديگر تا كي آنهم بسته شده و شايد پرونده آنها نيز مثل اسلافشان روي ميز قاضي دادگاه مطبوعات قرار گيرد..ر
هر دو دسته همكاران در يك چيز اشتراك دارند و آن قائل نشدن شان براي حرفه و فرد خبرنگار است و دردناكتر از همه قائل نشدن اين شان از سوي مديراني است كه به اين گونه سازمانها بخصوص از نوع دولتي اش تحميل شده ، مديراني كه نه اين كاره هستند و نه حتي با اوليه ترين اصول مديريت ، مديريت بر منابع انساني آشنا هستند و با اين همه خود را بالاتر و والاتر از همه عالم و آدم مي دانند.ر
امسال نيز روز خبرنگار تا ساعتي ديگر سپري مي شود و مطمئنا فردا باز ما همان خبرنگاري هستيم كه بوديم ، كسي كه بايد مانند يك ماشين كار كند ، نبايد حسي داشته باشد و خلاصه بلاتشبيه دوستان آن مرغي باشند كه در عزا و عروسي سرش را خواهند بريد.ر
امروز در عين حال به اعتبار سالروز ميلاد خجسته حضرت زهرا(س ) روز زن است .اين ميلاد فرخنده و مسعود را به عموم خانمها و بخصوص خانمهاي همكار شادباش مي گويم .والسلام